Αετόπουλα και Χαμοπούλια
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, πριν κάτι αιώνες, στην γειτονιά μου, ζούσε και η κυρία Σοφία. Μία ηλικιωμένη, κοντούλα και παχουλή κυριούλα. Γλυκομίλητη με έναν τεράστιο φιόγκο στο πάνω μέρος του κεφαλιού της, σαν καραμελίτσα τσάρλεστον.
Η κυρία Σοφία κάθε πρωί και μεσημέρι καθάριζε τον δρόμο μπροστά από το σπίτι της. Όταν "ποδάροσα", τόλμησα να την ρωτήσω,
-Γιατί κυρία Σοφία σκουπίζεις κάθε πρωί και μεσημέρι;
-Για σας το κάνω, τους μαθητές που πηγαίνετε και έρχεστε από το σχολείο. Φροντίζω να είναι καθαρός ο δρόμος. Νοιάζομαι μήπως και τυχόν χτυπήσει κάποιος από εσάς.
-Μα εσείς δεν έχετε παιδιά.
-Ακόμα ένας λόγος παραπάνω.
Αυτή την απορία την έλυσα σχετικά πρόσφατα, στα γεράματα μου. Όταν έπιασα τον εαυτό μου να νοιάζεται για τους ποδοσφαιριστές. Να βγαίνουν υγιείς όπως μπαίνουν υγιείς στο γήπεδο. Τι κι αν δεν είναι δικά μου παιδιά. Ακόμα ένας λόγος παραπάνω.
Εδώ, θα μου επιτρέψετε να καταθέσω την προσωπική, ταπεινή μου άποψη.
Ο άνθρωπος όσο μεγαλώνει ηλικιακά... ή θα απλώνει ή θα μαζεύεται. Και εξηγούμαι.
Αν από νέος ανταποκρίνεσαι στα άπλωμα ενός ανοιχτού χεριού, θα το κάνεις μία ζωή.
Αν σφυρίζεις αδιάφορα πιτσιρικάς, θα γυρνάς την πλάτη σου και γέρος.
Στην πρώτη περίπτωση όμως θα απλώνεις, θα γίνεσαι τρόπον τινά οικουμενικός. Ενώ στην δεύτερη περίπτωση θα μικραίνεις, θα κλείνεσαι στον δικό σου "μικρό κόσμο". Θα είσαι μόνος.
Επειδή διαισθάνομαι ότι μας αρέσουν τα μεγάλα και υψηλά, τα "ωραία" και όχι τα μικρά, τα χαμηλά και "άσχημα". Ας δηλώνουμε ότι είμαστε αετόπουλα και όχι χαμοπούλια.
Υ.Γ όλα αυτά βέβαια ισχύουν ανάλογα με το τι μπόλι έχεις μπολιαστεί νέος.
Υ.Γ γιατί όπως λέει ο σοφός λαός "Ότι νεομάθεις δεν γεροντοαφήνεις".
Αμήν
Δημήτρης Παρίσης
dimitrisparisis@hotmail.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου